Ik las het artikel Consequent zijn in opvoeding is geen halszaak. En ik ben het daar helemaal mee eens. Want alleen als het echt moet, is consequent zijn noodzakelijk. Echt begrip voor de behoeften van onze kleintjes en hier adequaat op reageren is belangrijker.

Wanneer een baby bijvoorbeeld huilt, dan is er iets aan de hand. Het is zijn manier om te communiceren. Hij heeft honger, pijn, is verdrietig, eenzaam of angstig. Wanneer niet direct wordt gereageerd, voelt hij zich volkomen verlaten.

Een baby heeft nog geen tijdsbesef. Hij kan niet denken: ’Mama komt zo.’ Wel is er het gevoel dat niemand komt helpen. De stress slaat toe. Onderzoeken hebben dit bewezen. Het advies is: onmiddellijk je kind oppakken en achterhalen wat er aan de hand is. Het heeft geen zin de baby te voeden of een speen te geven als hij bang is, pijn heeft of aandacht nodig heeft. Een baby wegleggen als hij niet moe is of weggaan terwijl hij huilt, is ook geen goed idee.

Heeft een baby honger? Geef hem iets en pas niet de consequente regel toe dat alleen op een bepaalde tijd gevoed wordt. Onderzoek wijst uit dat we baby’s hiermee niet verwennen. Integendeel, we creëren een sfeer van veiligheid voor ons kindje waarin het gevoel groeit, gewenst en geliefd te zijn. En dat is voor zijn hele leven het allerbelangrijkste is. Hierdoor ontstaat een grotere emotionele hechting tussen ouders en kinderen. Ze zijn later stressbestendiger en hebben  minder emotionele en psychische problemen.

Wij denken vaak dat kinderen meer kunnen dan in werkelijkheid. Ze worden overvraagd. We menen dat ze stout zijn wanneer ze iets kapot maken. We worden kwaad, terwijl ze misschien alleen wilden kijken hoe iets in elkaar stak. Ook de veelvuldig gebruikte negatieve feedback aan kinderen is funest: “Doe niet zo.. Hou op met je.. Wees niet zo..” Het effect is dat we ons kind hiermee een zelfbeeld aanreiken, waarnaar het zich zal gedragen. Kinderen geloven wat wij ze voorhouden.  

Psycholoog Ingeborg Bosch schreef er een uitstekend boek over. Het heet ‘De onschuldige gevangene’ en het bevat veel tips en uitleg over hoe de hersens van kinderen zich in de loop van tijd ontwikkelen. Ze is niet voor het verwennen van kinderen. Ze vindt dat kinderen naast de dagelijkse fysieke en emotionele zorg, leiding en sturing moeten krijgen zodra ze daaraan toe zijn. Zonder ze bang te maken of hun vertrouwen in ons te beschadigen.

Chris Brok

Ondergetekende is 85 jaar en is vier keer bevallen. De eerste keer was in 1949, zonder ‘informatie’. Het gebeurde, maar leuk was het niet!

De tweede keer met informatie uit een boekje van dr. Read. Dat kwam van de NVSH, de Nederlands Vereniging voor Sexuele Hervorming. Dr. Read beschreef hoe je moest ontspannen. Daar heb ik met de tweede bevalling al veel aan gehad.

Bij de derde was er een fysiotherapeute. Zij liet me wat in het boekje van dr. Read stond beschreven daadwerkelijk - onder haar begeleiding - doen. Liggend en zittend zoals de foto bij het stuk over ‘ontspannend bevallen’. Ook de bevalling werd geoefend. Bij de vierde heeft ze me weer begeleid.

Ik ben van alle vier mijn kinderen in het ziekenhuis bevallen. Bij de derde en de vierde wilden ze me naar huis sturen, omdat ze dachten dat ik nog geen weeën had. Als je ontspannen kunt zitten, is het voor anderen niet te zien dat het al zover is.

Van de ontspanningsoefeningen heb je je hele leven plezier. Die kun je ook gebruiken bij pijnlijke momenten en als drukte even te veel is!

Dus: Ontspannen bevallen is niet nieuw!

Corrie Brettschneider

Lees: Ontspannen bevallen dankzij zelfhypnose.

Illustratie: Suzanne de Riet

Zet jij je kind wel eens op de stoutstoel? Zo’n plek waar je hem parkeert als hij zich onmogelijk gedraagt en jij door je arsenaal pedagogisch verantwoorde ingrepen bent?

Hier kwam het ding er lang niet in. ‘Een kind dat op een stoutstoeltje moet zitten voelt zich zo verlaten, dat hij nauwelijks verstandig zal kunnen nadenken’, liet ik ontwikkelingspsycholoog Hanneke van Hasselt zeggen in Ruziemaken kun je leren. ‘Het is belangrijk dat een kind boos mag zijn en mag huilen, daarmee ontlaadt hij emoties.’

Het stoutstoeltje lost in de meeste gevallen helemaal niets op. ‘Het verslechtert de relatie met je kind’, zegt pedagoog Emmeliek Boost in Ouders zijn strafstoeltje beu. ‘Je neemt hem niet serieus en geeft hem te kennen dat hij eigenlijk nog niet meetelt. Met als gevolg dat hij in verzet komt.’

‘Hear, hear’, riep ik, en hield dat bijna vier jaar vol. Tot mijn kleuter naar de basisschool ging. Na een paar weken draaide hij, beter kan ik het niet omschrijven, volledig door. Hij was boos, boos, boos. Zijn broertje was er om omver te duwen en wij, zijn ouders, om naar te schreeuwen. En hoorde ik hem nou ‘tieten’ zeggen?

Een verklaring had ik wel. Hij had nu niet alleen twee ouders, maar ook twee juffen die hem vertelden hoe de wereld in elkaar stak. En andere kinderen, elke dag weer. Die renden, vlogen en, en dat maakte misschien wel de meeste indruk, soms ongehoorzaam waren. Zijn wereldbeeld was gaan wankelen.

Op een dag stonden kleuter en ik schreeuwend tegenover elkaar. Hij was buiten zinnen. Ik was door mijn opvoedkundige trucjes heen. ‘Straf je hem?’, reageerde iemand subtiel op mijn wanhoop. Boven mijn hoofd brandde er ineens een lampje.

Nu hebben we een stoutmat. Noem het een laatste redmiddel. Effectief is hij wel. Ernaar wijzen of verwijzen is meestal genoeg. Ja, boos zijn mag. Maar er is een grens. Bij ons ligt die in de gang.

Met het artikel Einde aan de opruimstrijd ben ik, senior (63), het NIET eens. Waarom? Dit is nu net de basis waarop een kind behoort te leren wat wel en niet kan.

Schrijfster is waarschijnlijk ‘hoog’-opgeleid. Maar ze weet echt niet waar de klepel hangt. Je gaat toch niet aan een kind vragen: ‘Hoe had je het graag gehad vandaag?’ Of: ‘Zal ik je kamer voor je stoffen en opruimen, omdat je geen zin hebt?’ We spreken allemaal over de opvoeding van kinderen, toch?

Leer ze dan DAADWERKELIJK waarom opruimen erbij hoort. Om bijvoorbeeld ongelukken door slingerende spullen te voorkomen. Nu begrijp ik als oudere waarom kinderen later, wanneer ze in de puberteit komen, niet meer ‘te hanteren’ zijn.

De ouders hebben ze al verpest toen ze al jong waren. Door ze alsmaar hun zin te geven of met ze aan te pappen. Kinderen hebben dergelijke spelletjes zo door, en maken daar slim gebruik van. Het gevolg: voor wat hoort wat.

Dus ouders: niet klagen. Je hebt het zelf in de hand. Maar ja, de moderne opvoedmethode. Nietwaar? Nee, theorie is mooi, maar de werkelijkheid is anders..

Ad de Laat

Prettig dat ons geheugen een voorkeur heeft voor mooie herinneringen. Het mijne werkt in ieder geval wel zo. Als ik terugdenk aan een bepaalde periode in mijn leven, een schooljaar, een relatie, schieten me altijd eerst de leuke dingen te binnen. Al dan niet onder invloed van foto’s die de herinnering maken. Een zegen sinds ik kinderen heb.

Ik ben nu een paar dagen terug van vakantie. Moe met wallen onder mijn ogen. Maar ik vertrouw op mijn geheugen, dat ervoor zorgt dat ik misschien al over een paar weken alleen nog denk aan de triomf van mijn kleuter (in zijn uppie van een zes meter hoge glijbaan), de watergevechten in de tuin (geef me een waterpistool en ze roepen genade) en het geklos van in klompjes gestoken kindervoetjes.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. Die helpen de slapeloze nachten door bedplassen, overgeven en heimwee van de kinderen straks vergeten. Ook dat we er elke ochtend vóór het kraaien van de lokale haan uit moesten, vanwege het gekraai van ons gedierte (klaarwakker om half zes, ik verzin het niet). En die wallen, die verdwijnen vast ook wel.