door Mandy | 10 februari 2009
‘Wat bezielt de Twitteraar?‘, vraagt collega Lennart Wesel zich op zijn weblog af.
Wesel is op zijn zachtst gezegd sceptisch over de microblogdienst, die volgens hem helemaal past in het sociale klimaat anno nu, waarin we genoegen nemen met oneliners. Wie zit er te wachten op een genuanceerd betoog als je met 140 tekens kunt volstaan?
Ik twitter ook.
Aanleiding om te gaan kwetteren was het gesprek dat ik met collega Bas Timmers had voor mijn artikel over social networks voor het vakblad De Journalist. Ik schreef vooral over LinkedIn, in zijn ogen niet meer dan een online cv en nauwelijks echt interessant voor het betere netwerken.
Nee, dan Twitter. ‘Een prettige mix van sociaal en professioneel netwerken’, aldus Timmers. ‘Wat het me oplevert? Goede tips, interessante kennis over mijn vakgebied en vooral heel veel plezier.’
True.
Vandaag heb ik een artikel verkocht dat in TweetDeck voorbij vloog. ‘Het moet niet gekker worden’, dacht ik toen ik de betreffende tweet zag. De chef redactie dacht het eveneens.
Waar mensen zijn, zijn verhalen. Dus ook op Twitter. Dat het er soms verdacht veel op een kroeg lijkt (slap geouwehoer in ongenuanceerde oneliners), is vooral een prettige bijkomstigheid.
Rubriek: Freelancen |
10 februari 2009 om 17:18
Zeg, communiceren we tegenwoordig via commentvelden?
In ieder geval: ik heb niks tegen Twitter. Ik vind het alleen grappig dat Twitteraars zich geroepen voelen om zich te verantwoorden na zo’n column van die Koster. Maar goed, met het verwijt ‘mindmasturbatie’ voel je je misschien ook wel op je tweet getrapt…
10 februari 2009 om 18:25
Eh, Mandy, help mij even, ik snap het niet. Je hebt een artikel verkocht dat op TweetDeck voorbij kwam? Als ik daarop klik, zie ik een uitleg van wat TweetDeck is, en op de ‘betreffende tweet’ in de zin daarna kom ik bij een begrippenlijstje uit… Kortom: ik weet nu wat een tweetdeck is en wat een tweet is wist ik al, maar het draagt niet bij aan het snappen van wat er nou precies voorviel. Vertel!
11 februari 2009 om 10:32
@Lennart: Op mijn tweet getrapt, ha nee. Jouw blog was de aanleiding die ik zocht om over Twitter te bloggen. Mindmasturbatie vind ik trouwens knap gevonden.
11 februari 2009 om 10:42
@Fréderike: Hm, ik heb me dus te cryptisch uitgedrukt. ‘t Was heel simpel. Ik las een tweet (in TweetDeck dus), mijn wenkbrauwen schoten omhoog, en ik dacht: ‘Het moet niet gekker worden, dáár zit een verhaal in.’ En dat dacht mijn opdrachtgever met mij. C’est ça. (Linkje naar tweet maar even geschrapt. Dat helpt vast ook.)