« Met je melkmachine in een tent | Home | Vier redenen waarom Laura beter thuis kan blijven »
Annie en Freuds erfenis
door Mandy | 17 augustus 2009
Hoe dacht Annie M.G. Schmidt over het moederschap? Noem het beroepsdeformatie, maar ik vroeg het me af toen ik het interview van Ischa Meijer met de schrijfster in de voordeelbak van de koopjesknaller zag liggen.
Zo’n heerlijk onconventioneel mens, een tomeloze werklust. Knelde het moederschap? Of bij haar, meester in het schrijven voor kinderen, juist niet? In het vraaggesprek (onlangs verkozen tot beste tv-interview ooit) niets daarover. Wel in Voeden, verschonen en in de wieg mikken, een postuum werkje over onder meer ouderschap.
Een geruststellend idee: ook Annie worstelde met Freuds erfenis. Met de wetenschap dat de eerste vier à vijf jaar bepalend zijn voor de vorming van een kind. Ze deed haar best Flip op te voeden volgens de laatste opvoedkundige inzichten. Om zijn ‘tere kinderzieltje’ niet te ‘verknoeien’. Ze probeerde grenzen te stellen, hem af te leiden als hij lastig werd.
Ook Annie wilde de perfecte moeder zijn. En ook zij kon denken: ‘Ik kan het niet. Ik doe het verkeerd.’
Herkenbaar? Nog een geruststelling. De kindertijd is ietwat overschat. ‘Of je het streng doet of heel los, dat maakt geen zak uit’, zegt daklozenpsychiater Jules Tielens in Kijken in de ziel. ’Opvoeden is liefde, veiligheid, consequentie. En that’s it. Daarmee moet een kind het doen.’
Ook Flip, met wie het allemaal goed kwam. Dat las ik dit weekend in een interview met hem in de HDC-dagbladen tenminste. Flip was het prinsje van zijn moeder, met wie hij samen een keer een joint rookte. Een tegendraadse geest en een kinderziel: ze gaan heus wel samen.
Rubriek: Ouderschap | 1 reactie »
19 augustus 2009 om 08:45
Dat de kindertijd mede bepalend is voor de vorming van een persoonlijkheid en karakter kan ieder weldenkend mens natuurlijk op zijn klompen aanvoelen.
Dat de eerste vier tot vijf jaar zo bepalend zijn wist ik niet. Niet voordat ik aflevering drie van ‘Kijken in de Ziel’ zag. Wat een prachtige serie overigens. Aanrader!
Maar hoe bepalend? Als ik Jules Tielens mag geloven niet allesbepalend. Geruststellend idee.