« Vandaag was ik een dichter | Home | Lief! »
Het babyhuis: gezicht van de hongerwinter
door Mandy | 9 juni 2010
Een mooi boek: Het babyhuis. Het vertelt het verhaal van dertien baby’s, in de Hongerwinter opgevangen door een aantal jonge vrouwen in Groningen. Mooi omdat het de Hongerwinter een gezicht geeft, zoals auteur Liefke Knol zelf in Netwerk zegt.
Het boek gaat ook over het leven na de oorlog. De scheiding tussen de kinderen en hun ouders lijkt op bijna allemaal een invloed te hebben gehad. Veel kinderen hebben een verstoorde of op zijn minst moeizame relatie met hun ouders die de oorlog, en de hongerwinter in het bijzonder, willen vergeten.
Hoe gruwelijk die winter was, blijkt uit eigenlijk elk portret. Het verhaal van baby Wimmie en zijn ouders maakt daarbij, op in ieder geval mij, de meeste indruk. Wimmies tweelingbroer Dries sterft met tien maanden de hongerdood. Zijn moeder stopt hem in een doosje dat meer dan tien dagen op de commode staat. Begrafenisondernemers kunnen het werk niet aan. Er zijn veel doden en er zijn nauwelijks voertuigen om ze te vervoeren.
Zolang Dries in het doosje ligt, blijft de babykamer gesloten. Na de oorlog vertelt Wims moeder dat zijn broertje bij een bombardement op het Babyhuis is omgekomen. Waarschijnlijk omdat ze zich schuldig voelt dat ze Dries’ dood niet heeft kunnen voorkomen. ‘Dat Wim nog wel leeft, maakt het schuldgevoel alleen maar complexer.’
Rubriek: Ouderschap | Geen reacties »