« Huilbaby (1) | Home | Miskraam »
Huilbaby (2)
door Mandy | 2 februari 2009
Ingezonden brief
Met verbazing heb ik het artikel in het ED gelezen op 21 January 2009. Lees ik in het eerste stukje het gedeelte van Monique L’Hoir van TNO over het laten huilen van baby’s en dat de discussie die nu gaat ontstaan niet op straat hoort te liggen, waar ik het volkomen mee eens ben.
Wie ben ik? Een vader van twee kinderen van 9 en 11 jaar die als baby allebei veel gehuild hebben.
De oudste heeft de eerste 12 weken de hele dag gehuild en ‘s nachts sliep hij prima. De de tweede heeft 9 maanden iedere nacht vanaf 3uur tot een uur of 5 gehuild. Alles hebben we geprobeerd: hij had niet gepoept, had geen honger, geen buikkrampjes, gaven hem een dekentje, troostten hem, gingen erbij zitten, hielden hem vast, etc,etc.
Als je dat maanden moet volhouden, dan trek je dat echt niet hoor, wetende dat om 7 uur de wekker gaat voor weer een nieuwe werkdag.
Na negen maanden was ik het zat en we hebben de baby in de bijkeuken gelegd zodat we hem niet konden horen…
Resultaat: na twee nachten was het over, en sindsdien sliep hij prima.
En nu hebben we twee heerlijke kinderen die warmte bij ons zoeken en heel aanhankelijk zijn
De laatste zin van het artikel: ‘Dus neem je baby op de arm en laat hem huilen en toon begrip. Dat vraagt geduld, maar je bent vader en moeder geworden, dat kost aandacht en tijd.’
Met deze zin en dus het hele artikel ben ik het absoluut niet eens. Een huilende baby kan een gezin ook ontwrichten en daarom begrijp ik nu ook dat de psychologen actie willen want dat levert hen weer hysterische ouders op die gekalmeerd dienen te worden.
Dus huilen mag best, hoor. Daar lijden de kinderen echt niet van (mits je er zeker van bent dat er niets anders aan de hand is, zoals de nauwe buis van eustachius).
Met vriendelijke groet,
een verbaasde ouder,
Paul Schreuder
Rubriek: Ingezonden brieven, Opvoeding, Ouderschap | Geen reacties »