« Leer kinderen waarom opruimen erbij hoort | Home | Is ontspannen bij bevallen nieuw? »
Ja, wij hebben een stoutmat
door Mandy | 9 augustus 2010
Illustratie: Suzanne de Riet
Zet jij je kind wel eens op de stoutstoel? Zo’n plek waar je hem parkeert als hij zich onmogelijk gedraagt en jij door je arsenaal pedagogisch verantwoorde ingrepen bent?
Hier kwam het ding er lang niet in. ‘Een kind dat op een stoutstoeltje moet zitten voelt zich zo verlaten, dat hij nauwelijks verstandig zal kunnen nadenken’, liet ik ontwikkelingspsycholoog Hanneke van Hasselt zeggen in Ruziemaken kun je leren. ‘Het is belangrijk dat een kind boos mag zijn en mag huilen, daarmee ontlaadt hij emoties.’
Het stoutstoeltje lost in de meeste gevallen helemaal niets op. ‘Het verslechtert de relatie met je kind’, zegt pedagoog Emmeliek Boost in Ouders zijn strafstoeltje beu. ‘Je neemt hem niet serieus en geeft hem te kennen dat hij eigenlijk nog niet meetelt. Met als gevolg dat hij in verzet komt.’
‘Hear, hear’, riep ik, en hield dat bijna vier jaar vol. Tot mijn kleuter naar de basisschool ging. Na een paar weken draaide hij, beter kan ik het niet omschrijven, volledig door. Hij was boos, boos, boos. Zijn broertje was er om omver te duwen en wij, zijn ouders, om naar te schreeuwen. En hoorde ik hem nou ‘tieten’ zeggen?
Een verklaring had ik wel. Hij had nu niet alleen twee ouders, maar ook twee juffen die hem vertelden hoe de wereld in elkaar stak. En andere kinderen, elke dag weer. Die renden, vlogen en, en dat maakte misschien wel de meeste indruk, soms ongehoorzaam waren. Zijn wereldbeeld was gaan wankelen.
Op een dag stonden kleuter en ik schreeuwend tegenover elkaar. Hij was buiten zinnen. Ik was door mijn opvoedkundige trucjes heen. ‘Straf je hem?’, reageerde iemand subtiel op mijn wanhoop. Boven mijn hoofd brandde er ineens een lampje.
Nu hebben we een stoutmat. Noem het een laatste redmiddel. Effectief is hij wel. Ernaar wijzen of verwijzen is meestal genoeg. Ja, boos zijn mag. Maar er is een grens. Bij ons ligt die in de gang.
Rubriek: Opvoeding, Persoonlijk | Geen reacties »