Het was het jaar van de slappe zakken en verwende prinsesjes
door Mandy | 21 december 2010
In 2010 waren vaders slappe zakken* en moeders verwende prinsesjes*. Vijf dingen die over ouderschap werden gezegd.
1. Uitzonderlijk is de vrouw die tevreden meldt dat haar leven zo rijk gevuld is, met kinderen én baan. Die erkent dat de combinatie geen dubbele belasting, maar dubbele vreugde betekent. Die vertelt dat er niets heerlijkers is dan na een dag vol kouwe drukte te luisteren naar kleutergebabbel of puberpraat. Of die het grootste geheim onthult: het moederschap voorkomt dat je doldraait, het werk dat je zachtjes inslaapt. En als zo’n vrouw al aan het woord komt, dan dient ze tot op de komma verantwoording af te leggen. Elma Drayer, Vrij Nederland, 23 oktober
2. Het gezin en vrijheid sluiten elkaar per definitie uit en dat maakt het soms moeilijk laveren tussen wat je een eigen leven kunt noemen, en het leven als moeder of vader – met frustratie en kritiek als gevolg, doordat beide levens nooit volledig worden geleid. Diegene die dat nu aan den lijve ondervinden zijn de vrouwen die een balans proberen te vinden tussen werk en zorg voor het gezin en die ervoor kiezen, deels, voor hun kinderen te zorgen. Marte Kaan, NRC.NEXT, 18 november
3. Wanneer je allebei fulltime werkt, leidt dat alleen maar tot stress, verwaarlozing, echtscheidingen. En er is nu eenmaal een verschil tussen mannen en vrouwen. De vrouw heeft dat kind gebaard, de vrouw heeft de borsten waarmee ze kan voeden. Een vrouw heeft nu eenmaal een andere relatie met haar kleine kind dan een man. Laten we daar nou simpel over zijn. Ik zeg helemaal niet dat wij vrouwen onze topfuncties moeten laten schieten. Ik ben zelf ook heel ambitieus geweest. Maar neem dan geen kinderen, of zoek een vervangmoeder. Beatrijs Smulders, de Volkskrant, 4 december
4. Ik zeg wel eens gekscherend dat mannen op bakfietsen rijden om er kratjes bier in te vervoeren, niet omdat ze het hip vinden om voor hun kinderen te zorgen. (…) De meeste mannen ontlenen hun status en identiteit aan hun werk. Ze zeggen dat ze een papadag willen, als de baby er straks is. Maar het percentage dat een zorgdag heeft, is nauwelijks gestegen ten opzichte van twintig jaar geleden. Toen was het twee tot vijf procent, nu vijf tot zeven procent. Als puntje bij paaltje komt vinden ze hun werk toch belangrijker dan het zorgen voor hun kind. Astrid Theunissen, Ouders van Nu, juli
5. In de moderne westerse maatschappij wordt vaders veel uit handen genomen. Hij hoeft niet het huis te verdedigen. Dat doet de politie. Hij hoeft ook geen culturele waarden meer door te geven en zijn kinderen te onderwijzen, dat gebeurt op school. Hij hoeft zelfs vaak niet zo veel geld meer te verdienen, want vrouwen verdienen ook prima. Wat overblijft is het steunen en gelukkig maken van de moeder. (…) En met een beetje mazzel voelt ze zich zo goed en heeft ze zo veel energie dat ze nog meer kinderen met je wil. Gerard Janssen, Trouw, 10 juli
* Slappe zakken is het boek van journalist Astrid Theunissen waarin ze schrijft over de hedendaagse man die volgens haar wel seks wil, maar geen kinderen. In Verwende Prinsesjes ageert columnist Elma Drayer tegen de keuze van veel moeders voor een parttime baan om zo een groot aandeel te kunnen hebben in de zorg voor hun kinderen en omdat ze vinden dat de combinatie werk en gezin anders te veel stress oplevert.
Rubrieken: Opvoeding, Ouderschap | Geen reacties »
Ja, kinderen zijn net puppy’s
door Mandy | 6 december 2010
Is de opvoeding een puppycursus? Ik had de vraag nog niet gesteld, of het antwoord viel met een plof op de deurmat. Cabaretière Nilgün Yerli in de decembereditie van j/m:
Alles wat ik heb geleerd op de hondencursus, pas ik toe op mijn kind.
Het is gewoon hetzelfde; puppygedrag.
Een voorbeeld: als een hond een andere hond ziet, gaat hij meestal blaffen. Als je dan hard aan zijn riem trekt, activeer je hem tot agressie.
Bij een kind werkt dat precies zo.
Als je hem elke keer als hij iets fout doet een mep of een standje geeft, moedig je hem aan om het nóg erger te doen.
Ik raad iedereen die een kind krijgt, een puppycursus aan.
Als het zo simpel is: goed plan. Dan kunnen we voorkomen dat kinderen als kaalgeslagen boxertjes in de hoek van hun box liggen. (Ja, dit is een nogal geforceerd bruggetje naar het filmpje.)
Rubrieken: Opvoeding | 2 Reacties »
Het schuimpje tussen de pepernoten
door Mandy | 22 november 2010
Hoeveel ik ook schrijf, mijn eigen stukken gepubliceerd terugzien blijft leuk. Extra speciaal is het als een illustrator er een cartoon bij heeft gemaakt.
Afgelopen weekend verscheen mijn artikel Sint met mate in de GPD-bladen, en veel kranten namen ook de bijbehorende tekening van Frank Muntjewerf mee. Zijn weergave van de door ouders gehekelde overkill aan Sinterklaas is de kers op de taart. Eh, het schuimpje tussen de pepernoten. Lekker!
Rubrieken: Freelancen, Journalistiek | Geen reacties »
Hoera voor 16 weken zwangerschapsverlof!
door Mandy | 15 november 2010
Hoera! Het vaderverlof komt eraan! Hieperdepiep, ook al krijgen vaders na de geboorte van hun kind vijf dagen vrij, en niet de twee weken waar europarlementariër Marije Cornelissen (GroenLinks) voor pleitte.
‘Vaderschapsverlof is een slimme investering in de economie. Vaders die vanaf de geboorte de zorg voor hun kind op zich nemen, zullen dat blijven doen,’ zei ze een tijd geleden in een gesprek dat ik met haar had voor Ouders van Nu. ‘Daarmee doorbreek je de stereotype rolverdeling.’
Is dat waar? Kunnen vijf dagen vaderverlof op tegen zestien weken zwangerschapsverlof? Want als er iets is dat het traditionele rollenpatroon in stand houdt, dan is het het zwangerschapsverlof wel. Aldus sociologe Stephanie Wiesmann in een interview voor de GPD.
‘Het is een periode waarin vrouwen de verzorging grotendeels op zich nemen, waardoor ze er al snel routine in krijgen. Die voorsprong is later moeilijk terug te draaien. Vaders halen hem vaak niet meer in.’
Dus nog een keer hoera? Maar dan omdat de Tweede Kamer niets ziet in uitbreiding van het zwangerschapsverlof met vier weken?
Lees: Vaderverlof: linkse hobby of investering in de zorg? (Ouders van Nu)
En: Hoe het runnen van het gezin leuk blijft (GPD)
Rubrieken: Ouderschap | 2 Reacties »
Is de opvoeding een puppycursus?
door Mandy | 10 november 2010
Mooi stuk van Micha de Winter over opvoeden zaterdag in Trouw. (Helaas niet online beschikbaar.) Over wat een goede opvoeding bijdraagt aan een betere wereld.
Over experts schrijft De Winter: ‘Ze adviseren ouders vooral consequent te zijn, goed gedrag te belonen en verkeerd gedrag te negeren. Opvoeding lijkt een soort gedragstherapie te zijn geworden.’
Het zette me aan het denken. Is de moderne opvoeding echt een puppycursus?
Rubrieken: Opvoeding | Geen reacties »
Schaadt horrorsint de kinderziel? (En vier andere vragen)
door Mandy | 20 oktober 2010
Ouders klagen over de filmposter van een horrorsinterklaas. Terecht? Schaadt de afbeelding kinderen? Ontwikkelingspsycholoog Rita Kohnstamm en pedagoog Emmeliek Boost geven antwoord.
1. Schaadt de horrorposter de kinderziel?
Rita Kohnstamm: ‘Een kind krijgt er niks van. Maar de lieve spanning van het sinterklaassprookje is wel naar de bliksem als hij de poster ziet. Het horrorbeeld brengt kinderen in verwarring en maakt ze misschien wel bang.’
2. Weg met de gruwelsint?
Emmeliek Boost: ‘Direct. Volwassenen moeten geen misbruik maken van een figuur uit de kinderwereld, een figuur die goedheid uitstraalt. Er wordt nu iets naars aan het sintbeeld toegevoegd waar kinderen niet om hebben gevraagd.’
3. Wat kun je als ouders zeggen als kinderen de poster zien?
Rita Kohnstamm: ‘Leg het uit. Zeg: “De meneer die dit maakte is in de war. Hij heeft Sinterklaas verkeerd getekend. Wij weten hoe hij er echt uitziet.”‘
4. Zeggen dat het sints enge broer is, zoals filmmaker Dick Maas oppert?
Emmeliek Boost: ’Vooral niet doen, want dan maak je de sint tot iemand die naast je woont, en dat tast zijn waardigheid aan. Die moeten we in stand houden. Om de mooie gedachte dat er een goede man is die goed is voor anderen. Zodra kinderen niet meer geloven, nemen ze die rol over, maken een surprise en geven kadootjes.’
5. Deugt het sinterklaasfeest wel? Ouders die hun kinderen bedriegen…
Ritha Kohnstamm: ‘Ouders lezen hun kinderen toch ook boeken voor waarin dieren kunnen praten? Geen kind dat zich belazerd voelt als je uitlegt dat volwassenen hun fantasie hebben gebruikt om een leuk kinderfeest te maken. Vreselijke moraalridders zijn het, die dat schadelijk vinden.’
Rubrieken: Opvoeding | Geen reacties »
Ik had geen juffenbloed
door Mandy | 11 oktober 2010
Drie keer had ik groep 6.
Eén keer een groep 8.
En een combinatiegroep (7/8).
Maar een juf werd ik eigenlijk nooit écht.
Mijn omscholing was een dikke vinger.
Naar de pijn van rsi.
Naar het op de fles gaan van drie opdrachtgevers. In één week.
Pats boem.
Binnen een week had ik mijn eigen groep.
Zij-instromer heette ik.
Maar ik ademde geen juffenadem.
Ik had geen juffenbloed.
Schrok als een leerling me buiten schooltijd trof.
‘Juf Mandy!’ klonk het dan.
Was dat tegen mij?
Journalistenbloed ging door mijn lijf.
Juf-af ben ik daarom nu.
Voor de kinderen maakt dat geen verschil.
‘Juf Mandy!’ klinkt het heel soms nog op straat.
Ik grinnik dan en zwaai.
Dikke duim in de lucht.
Dat was er wel mooi één van mij!
Lees: Overleven op de basisschool (het Onderwijsblad)
Rubrieken: Onderwijs, Persoonlijk | 2 Reacties »
Ik zit in het keukenkastje en voed op
door Mandy | 22 september 2010
De wasmachine centrifugeert. En ik prop mijn boekenkast vol. Eén plank puilt uit van de boeken over mindfulness. Deze week kwam er weer één binnen.
Ik sta als onthaastingsspecialist op de perslijst van uitgeverijen. Dat denk ik tenminste, gezien de groeiende stapel ongevraagd toegezonden boeken over het moderne ontspannen. Sinds ik over mindful moederen en dito opvoeden heb geschreven, komt er elke maand wel iets mindfuls mijn brievenbus binnen.
Die wasmachine schrijf ik trouwens met een reden dit stukje in. Ondanks een natuurlijke weerstand tegen zelfhulpboeken, heb ik geprobeerd zo’n ongevraagd boek te lezen. Op de hand wassen van Karen Maezen Miller. Mijn leespoging strandde toen ik doorhad dat de was slechts een metafoor was.
‘Het leven is wasgoed. We willen het leven dat we niet hebben. We willen dat de was weg is, maar als we klaar zijn, is er weer een nieuwe.’ De was als verpakking voor een zenboodschap. Terwijl ik op zoek was naar de gouden hoe-hou-je-het-leuk-als-je-elke-week-een-kilometer-wasgoed-weg-te-wassen-hebt-tip.
Ik heb nog wel verder gebladerd. En ik hoon heus niet heel het boekje weg. Het bevat ook Millers bekende opvatting over opvoeden. En die deel ik volledig. Krampachtig opvoeden heeft geen zin, vindt Miller. Kinderen sturen, corrigeren, overhalen, afraden en overtuigen: stop er maar mee.
‘Kijk wat er is gebeurd terwijl je met je hoofd in een keukenkastje zat. Je kind groeide helemaal zelf op.’ Gisteren maakte je je nog druk wanneer hij eindelijk zindelijk zou zijn. Vandaag veegt hij zijn billen af.
Terwijl ik dit stukje schreef, stopte mijn peuter de was in de droger. De ongewassen was welteverstaan. We haalden het vuile goed er net samen uit en stopten het in het goede apparaat. Ik deed daarna de poeder in het bakje. Hij bleek de wasmachine te kunnen bedienen. Katoen, 60 graden, Start.
Ik duik straks weer met mijn hoofd een keukenkastje in. En ik kom eruit als peuter het onderscheid tussen de apparaten weet én de was kan vouwen. Niet krampachtig, lekker mindful.
Rubrieken: Ouderschap, Persoonlijk | Geen reacties »
Voor David was het leven te zwaar
door Mandy | 9 september 2010
Zijn neus een huisje. Zijn mond een hekwerk.
Zo tekende David Isarin zichzelf.
Door zijn schisis had hij een bredere neus,
en had hij van zijn mond veel last.
De gelijkenis was een toevalligheid.
David was autistisch.
Zijn vermogen tot introspectie daarom beperkt.
Pas later ging hij beseffen dat ook zijn gedrag hem anders maakte.
Weinig mensen konden omgaan met wie hij was.
Pesterijen vielen David ten deel.
Op de middelbare school en op straat voelde hij zich onveilig.
Zestien dagen voor zijn zestiende verjaardag hing David zich op.
Lees: Het leven was te zwaar voor David
Rubrieken: Onderwijs | 2 Reacties »
Consequent zijn is geen halszaak
door Mandy | 30 augustus 2010
Ingezonden brief
Ik las het artikel Consequent zijn in opvoeding is geen halszaak. En ik ben het daar helemaal mee eens. Want alleen als het echt moet, is consequent zijn noodzakelijk. Echt begrip voor de behoeften van onze kleintjes en hier adequaat op reageren is belangrijker.
Wanneer een baby bijvoorbeeld huilt, dan is er iets aan de hand. Het is zijn manier om te communiceren. Hij heeft honger, pijn, is verdrietig, eenzaam of angstig. Wanneer niet direct wordt gereageerd, voelt hij zich volkomen verlaten.
Een baby heeft nog geen tijdsbesef. Hij kan niet denken: ’Mama komt zo.’ Wel is er het gevoel dat niemand komt helpen. De stress slaat toe. Onderzoeken hebben dit bewezen. Het advies is: onmiddellijk je kind oppakken en achterhalen wat er aan de hand is. Het heeft geen zin de baby te voeden of een speen te geven als hij bang is, pijn heeft of aandacht nodig heeft. Een baby wegleggen als hij niet moe is of weggaan terwijl hij huilt, is ook geen goed idee.
Heeft een baby honger? Geef hem iets en pas niet de consequente regel toe dat alleen op een bepaalde tijd gevoed wordt. Onderzoek wijst uit dat we baby’s hiermee niet verwennen. Integendeel, we creëren een sfeer van veiligheid voor ons kindje waarin het gevoel groeit, gewenst en geliefd te zijn. En dat is voor zijn hele leven het allerbelangrijkste is. Hierdoor ontstaat een grotere emotionele hechting tussen ouders en kinderen. Ze zijn later stressbestendiger en hebben minder emotionele en psychische problemen.
Wij denken vaak dat kinderen meer kunnen dan in werkelijkheid. Ze worden overvraagd. We menen dat ze stout zijn wanneer ze iets kapot maken. We worden kwaad, terwijl ze misschien alleen wilden kijken hoe iets in elkaar stak. Ook de veelvuldig gebruikte negatieve feedback aan kinderen is funest: “Doe niet zo.. Hou op met je.. Wees niet zo..” Het effect is dat we ons kind hiermee een zelfbeeld aanreiken, waarnaar het zich zal gedragen. Kinderen geloven wat wij ze voorhouden.
Psycholoog Ingeborg Bosch schreef er een uitstekend boek over. Het heet ‘De onschuldige gevangene’ en het bevat veel tips en uitleg over hoe de hersens van kinderen zich in de loop van tijd ontwikkelen. Ze is niet voor het verwennen van kinderen. Ze vindt dat kinderen naast de dagelijkse fysieke en emotionele zorg, leiding en sturing moeten krijgen zodra ze daaraan toe zijn. Zonder ze bang te maken of hun vertrouwen in ons te beschadigen.
Chris Brok
Rubrieken: Ingezonden brieven, Opvoeding | Geen reacties »