« Vier verrukkelijke voorleesboeken volgens Jan | Home | Opvoeden? Aanmodderen mag »
Toch een stukje over Goldschmeding
door Mandy | 7 oktober 2009
Dit stukje had ik niet willen schrijven. Ik bedoel, ik ga nu woorden vuil maken aan voorganger Gertjan Goldschmeding die in God én de pedagogische tik gelooft. Terwijl ik me had voorgenomen helemaal niets over hem te zeggen.
Volgens de pastor gaat er een zucht van opluchting door het land. Omdat het onderwerp van de corrigerende tik weer bespreekbaar is. Goddank hoor ik een andere zucht gaan. Een zucht van ergernis. Van: je kinderen slaan, dat dóe je niet.
Toch schrijf ik nu dit stukje. De schrijfdrang diende zich aan na een portretje te hebben gelezen van de pastor die de Grote Opvoedtest had gedaan. Uitslag van de test: Goldschmeding is een sensitieve vader.
Bewijzen voor zijn warme vaderschap te over. Met een filmpje van een voetbalwedstrijd van zijn zoon pronkt hij op zijn weblog. Ook doet hij aan ’ouder-dates’, uitstapjes met steeds één van zijn kinderen. En zijn liefste wens: de beste vriend van zijn kinderen worden.
Hoe kunnen de media zo lelijk doen over zó’n lieve vader? De reden is volgens hem heel simpel. De media rukken zijn uitspraken uit hun verband. Ook in Villamedia Magazine, vakblad voor journalisten, klaagt hij erover. Het beeld dat we van Goldschmeding hebben, is volgens hem, dankzij de media, ‘idioot ver van de werkelijkheid’ komen te liggen.
Laten we zijn werkelijkheid eens bekijken. Puur en ongemonteerd. Aan tafel in De Wereld Draait Door. Hoe lief ben je werkelijk als je zegt dat kinderbillen zijn gemaakt om erop te slaan?
Goldschmeding in DWDD – vrijdag 11 september
Rubriek: Journalistiek, Opvoeding | 4 Reacties »
8 oktober 2009 om 12:12
Toevallig ken ik deze man goed.
Het is echt een hele lieve vader. Het beeld wat van hem geschilderd wordt is totaal onterecht.
Zijn weblog, daar zie je hoe blij de kinderen met hun ouders zijn. Dit is echt een gezin waar menig mens een voorbeeld aan kan nemen.
DWDD is ongemonteerd, maar nergens kan Goldschmeding zijn verhaal afmaken en het in alle redelijkheid vertellen. Een uitspraak maakt hem nog niet slecht
11 oktober 2009 om 19:33
Goldschmeding is een narcist. Het is iemand die zich verheven voelt boven zijn gemeente. Hij staat er op voor dat hij gestudeerd heeft op 3(!) universiteiten. Het zou me verbazen als hij 1 studie heeft afgerond.
.
Het is en wolf in schaapskleren. Dat er nog mensen intrappen….
16 oktober 2009 om 23:21
Het kan geen kwaad om de lezingen van Gertjan Goldschmeding eens helemaal in de context te beluisteren. Het vraagt wel om enig uithoudingsvermogen, want een verhaal duurt gemakkelijk twee uur.
Het is zeker niet allemaal onzin wat hij zegt. Maar in zijn poging om -wat ik noem: de neurotische opvoeding- bij te sturen slaat hij compleet door naar de andere kant.
Opvoeden is altijd een kwestie van luisteren naar je kind en daarna ook weten hoe je moet handelen. Bij Goldschmeding begint het bij het handelen. Dat betekent dat je geen oog hebt voor de unieke eigenschappen van ieder kind. En bovendien: dat je ook niet kijkt naar wie je zelf bent als opvoeder.
En die pedagogische tik: nee die kan echt niet. Een pedagogische tik bestraat trouwens ook niet.
18 oktober 2009 om 20:58
De pedagogische tik is idd een ridicule term. Alsof er een pedagogische manier van slaan is, een manier die, omdat ie pedagogisch is, door de beugel kan. Stukje van Beatrijs Ritsema over de emotionele klap, de ‘slip of the hand’, om het zo te zeggen, vond ik trouwens goed. Nee, je kinderen slaan, dat dóe je niet. Maar soms gebeurt het wel. ‘Een emotionele klap laat zien dat de ouder geen ongenaakbare bureaucratische machine is die zichzelf onder alle omstandigheden onder controle heeft, maar dat hij of zij een mens is die ook wel eens faalt.’