« Mail van André | Home | Taboe »
Treurig
door Mandy | 9 oktober 2007
Laten we er niet omheen draaien: kolven op je werk is een bijna treurige bezigheid.
Beatrijs Smulders zegt het in mijn GPD-artikel Borstvoeding en werk: een moeizame combinatie, en kom op, ze heeft gelijk.
Of je kolfplek nu een stoffig rommelhok is of dat je in een tot in de puntjes verzorgde ruimte zit, het is vaak een hele kunst om aan de benodigde mililiters te komen.
Een foto van je kind op schoot, een neusspray om kunstmatige oxytocine in je lijf te pompen: borstvoeding wordt er niet gezelliger op.
En ondertussen werken je collega’s stug door en stapelt jouw werk zich op. Voel je maar eens niet bezwaard.
Ook voor mij ging de sjeu er vanaf in de zanderige doucheruimte van mijn werkgever, gezeten op een rotanstoeltje dat nog net paste tussen de muur en de schoonmaakkar met natte dweil.
Dat ik toch bijna een jaar borstvoeding kon geven, hadden zoonlief en ik niet aan het kolfrecht te danken, maar aan het ouderschapsverlof dat me in staat stelde om een halfjaar met hem thuis te zijn en hem in die periode live te voeden.
Dus allemaal aan de Babysabbatical?
Rubriek: Voeding | 1 reactie »
17 oktober 2007 om 11:36
Hoi Mandy, ja als jij aankondigt bij WoW dat er een blog is, dan kom ik effe spieken hoor. Kolven op het werk, bij mij is daar m’n borstvoeding op gesneuveld. Tot ik aan het werk ging, ging het super. Maar vanaf het moment dat ik met kolf zat te kloten op het werk liep de productie enorm terug. In beide gevallen heb ik het met hangen en wurgen een half jaar weten vol te houden, toen was de bv op. Zelfs de oxytocinespray wist geen toeschietreflex meer op te wekken. Puur om de borstvoeding had ik best langer verlof willen hebben…