« Slapen in een konijnenhok | Home | Kinderen zwemmen wel graag »
Wie wil de scharrelkinderen?
door Mandy | 6 mei 2009
Kinderen hebben ruimte nodig. In de Verenigde Staten botst dat gegeven flink met de nogal panische manier van opvoeden daar. Je kind alleen naar school laten lopen? Ondenkbaar. Hem in zijn uppie met de metro laten reizen? Een doodzonde. Vraag het journalist Lenore Skenazy maar. Ze liet haar zoon (9) in zijn eentje met de ondergrondse gaan en schreef er een column over. America’s worst mom heet Skenazy nu.
Skenazy pleit voor Free-Range Kids, kinderen met een vrije uitloop. Scharrelkinderen. Een term die ook in Nederland wel eens valt, omdat we vinden dat kinderen hier van de natuur vervreemden. Er is nog maar weinig onland om lekker te ravotten. Kinderen zouden eens wat vaker georganiseerd in een polder moeten worden losgelaten.
Dát pleidooi, het pleidooi om kinderen in een weiland te laten ravotten, heeft een nare bijklank. De bijklank van NIMBY, Not In My Back Yard. Ravotten ja. In mijn achtertuin nee. Ja, kinderen moeten kunnen klooien in de vrije buitenlucht. Als de vrije buitenlucht maar ver weg is.
Op kinderdagverbijven mogen kinderen niet te vaak buiten spelen, omdat buurtbewoners zich aan het geluid van spelende kinderen ergeren. Het is de omwonenden ernst: gillende koters worden bekogeld en uitgescholden. Gelukkig heeft de minister in ieder geval over scholen iets te zeggen. Daar kunnen kinderen straks weer gillend over het schoolplein gaan.
In haar boek zet Skenazy uiteen hoe scharrelkinderen te kweken. Ze levert daarmee een bijdrage aan een beweging die een relaxtere benadering van kinderen voorschrijven. Ouders zouden zo vreselijk hyper zijn, dat ze hun kinderen overbeschermen. Met alle schadelijke gevolgen voor de ontwikkeling van de kleintjes van dien. Wie de moeite neemt om de – wel erg Amerikaanse – boeken door te worstelen, is in staat tot slow parenting of zelfs lui ouderschap.
Jammer dat de samenleving tegen die tijd volledig intolerant is geworden voor het spontane gegil van kinderen die wel mogen scharrelen. Slow burgerschap, is daar al een beweging voor?
Rubriek: Opvang, Opvoeding | 3 Reacties »
6 mei 2009 om 15:49
Mijn collega heeft 2 dochters van 5 en 7 en die speelden laatst op een zonnige zondag in de achtertuin. Beetje gillen zoals meisjes doen. Duurde een uurtje zei mijn collega. Toen belde de buurman aan. Of het niet allemaal wat zachter kon want zo was het voor hem niet te doen om in de achtertuin te zitten met al dat gegil.
Zeurpiet. Onverdraagzaam gedoe. Uiteraard had de man zelf geen kinderen.
7 mei 2009 om 07:30
Heb tijdje in Spanje gewoond, en was verbaasd over de hoeveelheid kindergeluiden op straat (ook laat nog). Ondanks dat ik toen nog geen kinderen had, vond ik heel gezellig en heel natuurlijk. Moest echt weer wennen in het stille NL.
Laatst waren 5 kids in onze tuin aan het ravotten. Buurman kwam langs: “Goh ik heb echt nooit last van jullie kinderen” Zo kan het dus ook
Tip voor ander boek in dezelfde categorie:
http://www.palaysia.com/bos/
7 mei 2009 om 09:54
Ik (twee kinderen) woon naast een basisschool en ervaar het gegil van buitenspelende leerlingen als ernstige geluidsoverlast. Mijn werktijden als thuiswerkende freelance journalist heb ik zoveel mogelijk aangepast aan de speelpauzes, maar toch werk ik bij voorkeur tijdens de weekenden, de avonden en vakanties. Na drie kwartier (drie maal drie speelkwartieren achtereen) gegil en geschreeuw duurt het een hele tijd voor ik me opnieuw kan concentreren, en dan dient zich de volgende pauze alweer aan.