« Kinderen zwemmen wel graag | Home | Dan maar niet de perfecte moeder »
Wil de hyperouder opstaan?
door Mandy | 19 mei 2009
Zijn ouders nou echt hyper geworden? Ik vroeg het me af na het boek Slow kids van Carl Honoré te hebben gelezen. Natuurlijk, ook hier zijn de gezinnen kleiner dan pakweg veertig jaar geleden. Daardoor hebben ouders meer tijd om te proberen er bij hun kinderen alles uit te halen wat erin zit. Maar ouders die dat doen, zijn hyperouders. En hyperouders belemmeren hun kinderen om kind te zijn. Zeggen Carl Honoré en anderen die voor slow parenting pleiten tenminste.
Kun je Nederlandse ouders aan zo’n boek spiegelen, alleen omdat het in het Nederlands is vertaald? De Verenigde Staten zetten wel vaker de trend. Maakt dat ouders hier automatisch dezelfde überpamperaars?
Om aan te tonen dat dat inderdaad het geval is, wordt dikwijls een onderzoekje van ontwikkelingspsycholoog Steven Pont aangehaald. Hij ondervroeg 58 professionals in de kinderopvang: 43 leidsters en 15 managers. Leidsters, die dagelijks uitgebreide instructies van ouders krijgen, zeggen dat negentien procent van de ouders hypert en dat dat schadelijk is voor de ontwikkeling van de kinderen. Kinderen worden onzeker en onzelfstandig door al die overbescherming.
Een gedegener studie is die naar de kwaliteit van de kinderopvang. En die kwaliteit is opnieuw gedaald, hebben de onderzoekers vandaag bekendgemaakt. De meeste leidsters beschikken onvoldoende over de pedagogische vaardigheden die nodig zijn om de ontwikkeling van kinderen te bevorderen. In babygroepen is de kwaliteit van de omgang tussen pedagogisch medewerkers en kinderen het laagst.
Daarmee is wel duidelijk dat het niet aan de leidsters is om te beoordelen of de opvoedkundige aanpak door ouders wél bevorderlijk is voor de ontwikkeling van kinderen.
Veel interessanter dan ouders te veroordelen vanwege hun bezorgdheid, is het om na te gaan waaróm ouders zo bezorgd zijn. In Zijn ouders nou echt hyper geworden? laat ik Carlo Schuengel, hoogleraar orthopedagogiek aan de Vrije Universiteit, daarover aan het woord. Volgens hem is er inderdaad een andere verklaring mogelijk voor de zorg van ouders aan de poort van het kinderdagverblijf.
“Er zijn aanwijzingen dat wanneer kinderen vanaf de babyleeftijd fulltime naar het kinderdagverblijf gaan, ze een verhoogde kans hebben op gedragsproblemen op latere leeftijd. Ouders voelen dat aan, en zijn daar bezorgd over. Wellicht snappen ze dat heel jonge kinderen stabiele begeleiding nodig hebben om veilig te kunnen opgroeien.”
En veilig opgroeien, daar gaat het toch om?
Rubriek: Opvoeding | Geen reacties »